Herfst en het begin van het ree geiten seizoen.

Vanmorgen ging de wekker op tijd en ben ik voor de eerste aanzit in het geiten seizoen naar het bos geweest. Vanaf 1 oktober mag ik een reegeit schieten. Ik ga het veld in voor een  geitkalf of smalree, vrouwelijk ree geboren in mei vorig jaar. Een volwassen reegeit heeft nu kalfjes die nog afhankelijk zijn van haar dus die schieten we pas later in het seizoen. Dan zijn haar kalfjes zelfstandig genoeg en niet meer afhankelijk van moedermelk.

Toen ik aankwam in het donker zag ik met de warmtebeeldcamera 3 reeën aan de overkant van de maïsstoppel staan. Rustig loop ik langs de bosrand naar de boom waar ik tegen wil zitten. Het is er flink dichtgegroeid deze zomer. Als ik door de struiken ga met de aanzitladder, rugzak en geweer op mijn schouder maakt ik meer lawaai dan ik zou willen.

Als de ladder stevig staat klim ik naar boven. Mijn rugzak hang ik aan de ladder en mijn geweer leg ik voorzichtig op de schietbeugel. Ik hang het camouflagenet er rond en zet de kijker op mijn geweer aan. Het is nog schemerig, even probeer ik de nachtstand maar zet hem toch weer terug. Het beloofd snel licht te worden. De lucht achter de bomen kleurt al mooi rozerood. Ik kijk om mij heen met de warmtebeeldcamera en de drie reeën staan nog steeds aan de overkant.

Ik maak een foto van het prachtige rode ochtendgloren en stuur hem naar Arjan. Het is koud. De oostenwind snijd door mijn winterjas heen. Ondanks de lagen kleding die ik aan heb voel ik de koude wind nog steeds. Thuis mijn bodywarmer met verwarming maar weer uit de kast halen.

Als het goed licht is hoor ik aan de overkant honden blaffen. Ze rennen aan het geluid te horen ergens achteraan. Zien doe ik ze niet. De drie reeën die er stonden ook niet meer, helaas… Veel mensen hebben geen idee hoeveel onrust een loslopende hond in het bos veroorzaakt. Wilde dieren zijn gebaad bij rust en regelmaat. Zeker reewild en reekalfjes zijn erg kwetsbaar. Adrenaline, wat wordt aanmaakt als een dier stress krijgt doordat het opgejaagd wordt, kan voor reewild dodelijk zijn. En dat 'uw hond dat nooit doet'... dat weet een ree niet.

Ondertussen is de wind behoorlijk aangetrokken en het wordt echt koud. De weer app zegt 7 graden ‘voelt als 3’ nou, ik vind het wel min 3! Gelukkig heb ik mijn warme handschoenen bij me. 

Nu het helemaal licht is kan ik de omgeving goed zien. Ik ken het veld hier goed, ik ben er al vaak met Arjan samen geweest. Maar de laatste keer was een jaar geleden. Elk jaar wisselen we vanaf oktober de plaatsen waar we aanzitten met onze collega reewild beheerder in dit gebied. En ik mag dit jaar op deze plek zitten.

Ik maak wat foto’s hoe het er vanaf de ladder uit ziet. Ik stuur een foto met ‘snoei aanwijzingen’ naar Arjan. Zo kunnen we goed zien waar er wat van de bosjes weg moet om de hele zomer vrij zicht te houden op het veld. Vanaf de grond zie je dat echt heel anders.

Na ruim twee uur ben ik behoorlijk koud geworden en besluit om af te stappen. Ik kijk nog een laatste rondje met de warmtebeeldcamera, er is nog steeds geen reewild te zien.

Ik ontlaad mijn geweer, stop het camouflagenetje weer in mijn rugzak en ga voorzichtig met alle bagage de ladder af. Ik vouw de ladder op en wurm mij door de bosjes richting het veld. Snoeien is echt geen overbodige luxe hier.

Langs de rand van het veld loop ik richting het bospad waar mijn auto staat. Onderweg zie ik heel veel sporen van reewild. Behoorlijk vers. Van gisteravond? Van vanmorgen vroeg? Van zojuist? Ik heb ze vanmorgen in het donker niet kunnen zien…

Ze lopen hier dus wel en ook in de buurt van waar mijn ladder stond. Het is goed om zo te oriënteren in het veld.

Op weg naar de auto zie ik langs het bospad een prachtige vliegenzwam staan. Rood met witte stippen. Daarvoor zet ik even mijn ladder weg om foto’s te maken.

Dit is toch echt herfst he!